Miedzy polipami znajduje się galaretowata tkanka – mezoglea, podobna do tej, która mieści się w polipie między ekto i entoderma. Zewnętrzna warstwa mezoglei nosi nazwę kory lub cenosarku. Gdy kolonia zwapnieje, pozostaje połączenie  miedzy polipami przez tę warstwę żywej kory. Przebiegają w niej rurki łączące jamy gastralne polipów. Skomplikowana rzeźba szkieletów korali kamiennych spowodowana jest istnieniem wapiennych ścianek, wśród których wyróżniamy denko, tekę otaczającą polipa z boków, przegrody szkieletowe oraz kolumellę. Przegrody te powstają w ten sposób, że ściana polipa wpukla się do środka, tworząc wewnątrz komory nową przegrodę.
Ektoderma, zewnętrzna warstwa, wytwarza w tym wpukleniu wapienną ściankę, podobnie jak dotychczas wytwarzała denko i tekę. Przegrody szkieletowe powstają symetrycznie, po dwie, są niskie i  dochodzą do środka denka; są gładkie lub pokryte ząbkami. Wapienny szkielet jednego polipa ma kształt zbliżony do owalu lub sześciokąta, poprzegradzanego licznymi przegrodami szkieletowymi, co sprawia, że w przekroju przypomina gwiazdkę. U niektórych gatunków polipy są niskie i przejrzyste, toteż rzeźba szkieletu jest dobrze widoczna za życia kolonii, u innych szkielet zasłonięty jest całkowicie.

Tags: glony, polipy, rafy koralowe, wapienie