Koralowce rozmnażają się płciowo oraz bezpłciowo, pływające dzięki ruchom licznych rzęsek. Kiedy po paru dniach, rzadziej tygodniach, unoszenia się w wodzie osiadają na dnie lub na innym podłożu, przekształcają się  w polipy. Kształtem polip przypomina czarkę lub wazon. Ma on zasadniczo symetrię promienistą. Wnętrze zajmuje jama chłonaco – trawiąca, czyli gastralna, w której odbywa się trawienie pokarmu.

Wokół otworu gębowego znajduje się wieniec ruchomych, kurczliwych czułków, pokrytych parzydełkami. U niektórych gatunków koralowców jest wiele wieńców czułków; nie ma takich gatunków wśród ośmiopromiennych. Polip, jak każdy parzydełkowiec, zbudowany jest z dwóch warstw komórek: zewnętrznej – ektodermy, i wewnętrznej, nazywanej entodermą, oraz zawartej miedzy nimi galaretowatej tkanki – mezoglei, w której znajdują się włókna mięśniowe i komórki nerwowe, czyli reagujące na bodźce. Jama gastralna wyścielona jest entodermą. Wiele korali na dzień chowa swoje czułki lub kurczy polipy, wciągając je do wnętrza szkieletu. Z wyjątkiem gatunków ośmiopromiennych koralowce z reguły nie maja rozgałęzionych czułków. Wokół swoich miękkich ciał polipy korali kamiennych budują wapienne szkielety, które po śmierci zwierząt stanowią fundament „mieszkań” nowych pokoleń koralowców.

Miedzy polipami znajduje się galaretowata tkanka – mezoglea, podobna do tej, która mieści się w polipie między ekto i entoderma. Zewnętrzna warstwa mezoglei nosi nazwę kory lub cenosarku. Gdy kolonia zwapnieje, pozostaje połączenie  miedzy polipami przez tę warstwę żywej kory. Przebiegają w niej rurki łączące jamy gastralne polipów. Skomplikowana rzeźba szkieletów korali kamiennych spowodowana jest istnieniem wapiennych ścianek, wśród których wyróżniamy denko, tekę otaczającą polipa z boków, przegrody szkieletowe oraz kolumellę. Przegrody te powstają w ten sposób, że ściana polipa wpukla się do środka, tworząc wewnątrz komory nową przegrodę.
Ektoderma, zewnętrzna warstwa, wytwarza w tym wpukleniu wapienną ściankę, podobnie jak dotychczas wytwarzała denko i tekę. Przegrody szkieletowe powstają symetrycznie, po dwie, są niskie i  dochodzą do środka denka; są gładkie lub pokryte ząbkami. Wapienny szkielet jednego polipa ma kształt zbliżony do owalu lub sześciokąta, poprzegradzanego licznymi przegrodami szkieletowymi, co sprawia, że w przekroju przypomina gwiazdkę. U niektórych gatunków polipy są niskie i przejrzyste, toteż rzeźba szkieletu jest dobrze widoczna za życia kolonii, u innych szkielet zasłonięty jest całkowicie.

Rośliny wraz ze zwierzętami tworzą w naturze wielkie samowystarczalne zespoły nazywane ekosystemami. Takim ekosystemem jest np. las albo jezioro. Rafy koralowe to ekosystemy morskie, w których wielką rolę odgrywają korale.

Korale to osiadłe zwierzęta, należące do typu parzydełkowców, a w jego obrębie do gromady koralowców, wraz z ukwiałami, szorstnikami i piórówkami. Większość korali tworzy kolonie mające wspólny szkielet, zwykle wapienny. Rafę koralową można określić jako rosnącą skałę wapienną. Jej budulec stanowią szkielety żywych i martwych korali, muszle, inne wapienne szczątki i wapienne wytwory glonów. Rafa podlega erozji – łamaniu, wypłukiwaniu; gryzieniu, świdrowaniu i chemicznemu trawieniu przez zwierzęta; niszczącemu oddziaływaniu mikroorganizmów. Rafami nazywamy tez podwodne, niebezpieczne dla żeglugi skały, które nie zawsze są rafami koralowymi. Niektóre z nich zresztą wytworzone są przez zwierzęta – osiadłe wieloszczety albo osiadłe ślimaki, przyrośnięte rurkowatymi, wygiętymi muszlami do podłoża. Z drugiej strony korale, a nawet całe ich łany, spotyka się nie tylko na rafach koralowych.