Ich rozmieszczenie pokrywa się z zakresem występowania typowych korali kamiennych. Żyją w czystej morskiej wodzie, raczej w pełni słonej, o temperaturze 20 – 30 stopni. Nie występują tam, gdzie woda przez dłuższy czas (miesiąc) ma średnią ciepłotę poniżej 20 stopni. Najbardziej sprzyjają im temperatury 23 – 25 stopni.

Nie może tez być za ciepło – zauważono, że w temperaturze powyżej 32 stopni w ciągu paru dni giną żyjące w koralach kamiennych glony; jest to jedna z przyczyn tzw. Blaknięcia korali. Później obumierają i same korale. Rafa koralowa wymaga tez ruchu wody, przynoszącej pokarm koralom i innym zwierzętom, dostarczającej tlen i usuwającej szkodliwe produkty przemiany materii. Korale, a ściślej symbiotyczne glony, wymagają światła, dlatego rafa koralowa występuje na głębokościach  od powierzchni wody do 70 m w głąb. Ich kolonie zamieszkują wiele ciekawych gatunków ryb. W bogatym świecie raf koralowych są i takie zwierzęta, które żyją w wiecznym mroku w jaskiniach, dotyczy to np. koralowców i stułbipławców. Niektórych mieszkańców rafy koralowej trudno rozpoznać ze względu na dużą zmienność w obrębie gatunku; zjawisko to występuje np. u wielu korali kamiennych.

Górna część rafy koralowej, wynurzoną w czasie odpływu, można zwiedzać bez aparatu powietrznego. W niektórych regionach, np. w Morzu Czerwonym, różnica miedzy poziomem wody podczas przypływu i odpływu wynosi tylko kilkadziesiąt centymetrów. W oceanach zaś różnica ta wynosi zwykle metr lub nawet kilka metrów.

Dużo tu głębokich dziur, kłujących i jadowitych jeżowców i innych niebezpiecznych zwierząt, dlatego płytkie wody morskie w tropikach trzeba zwiedzać w butach, choćby lekkich. Na platformie rafy najwięcej jest wapieni utworzonych kiedyś przez rafę, a teraz pokrytych glonami. Są tu twarde powłoki wapiennych krasnorostów. Rosną też krzaczkowate miękkie korale, z reguły żółtawe lub brunatne. Tam, gdzie jest bardzo płytko – mniej więcej do kostek – rozpościerają ramiona wężowidła, parę z nich przyklejając jakby od dołu do powierzchni wody. Drobniutkimi rzęskami na wewnętrznej, teraz – górnej stronie ramion zbierają z błonki powierzchniowej żywe i martwe cząstki organiczne. Rzęski te to tzw. Nóżki ambulakralne. Na platformie rafy koralowej i piaszczystej płaszczyźnie często rozwijają się tzw. Mikrofale. Są to kolonie korali kamiennych przypominające tort z misowatym klęśnięciem na górnej powierzchni. Polipy maja tam gorsze warunki rozwoju, toteż giną.

Tam, gdzie jest pokaźna wysokość pływów, platformę mogą porastać duże kolonie korali kamiennych. Tak jest miejscami na Wielkiej Rafie Koralowej. Najczęstsze kolonie to „poroża” Acropora sp. Owalny „bukiecik” w środku to kolonia innego korala kamiennego. Zgrubienia końców niektórych gałązek świadczą o obecności tam samicy albo parki krabów z gatunku Hapalocarcinus marsupialis. Młoda samica siada na czubku rosnącej gałązki korala, co powoduje, że gałązka rozwidla się i obrasta kraba.

W powstałym koszyczku pozostają otworki, przez które przepływa woda. Poruszając wodę, samica dostarcza sobie tlenu i nowych porcji cząstek organicznych, które służą jej za pożywienie. Młody samczyk wślizguje się do wybranki przez otwór domku. Później może go opuszczać, a samiczka nie – nie mieści się w otworach „koszyka”. Korale strefy pływów wytrzymują wynurzenie i skwar dnia dzięki wydzielanemu śluzowi. Inne drobne zwierzęta kryją się, np. między gałązkami korali. Niektóre ryby z rodziny ślizgów lubią pogrzać się w słońcu – nawet wyskoczywszy na chwilę na skałę nad powierzchnią wody. Na platformie te i inne ryby bardzo intensywnie zjadają glony, np. małe brunatnice Padina.